Koronacja Kazimierza Jagiellończyka
Krótka charakterystyka koronacji Kazimierza na króla Polski
Wobec śmierci Władysława Warneńczyka tron polski opustoszał. Cóż było robić? Należało, oczywiście, jak najszybciej wybrać nowego króla. Tu jednak nastąpiły dość spore kłopoty, szlachta kłóciła się. Bezkrólewie trwało aż trzy lata, przede wszystkim dlatego, że wciąż czekano na powrót Warneńczyka, nie odnaleziono bowiem jego ciała i sądzono, że wciąż może żyć. Wielokrotnie składano propozycję królowania Kazimierzowi Jagiellończykowi, ówczesnemu Wielkiemu Księciu Litewskiemu, ten jednak odraczał decyzję. Sytuacja wyglądała tak, jakby unia miała zostać całkowicie zerwana. Tak się jednak nie stało. W roku 1447 Kazimierz Jagiellończyk przyjął godność króla Polski i został koronowany w Krakowie. Dlaczego Kazimierz zwlekał z koronacją? Chciał bowiem wzmocnić pozycję Litwy wobec Polski. Bowiem w akcie unii lubelskiej z 1386 napisano, że Litwa ma zostać formalnie do Polski przyłączona. Oczywiście Kazimierz nie chciał o tym słyszeć. W czasie bezkrólewia wzmacniał swoją pozycję wobec ziemiaństwa i duchowieństwa koronnego skłonnego do włączenia Litwy do Polski. I, faktycznie, udało mu się to. W 1447 został koronowany na własnych warunkach, które absolutnie gwarantowały Litwie odrębność i niezależność. Między oboma krajami istniała więc tylko unia personalna, co miało ulec zmianie dopiero w drugiej połowie XVI wieku.